Bu yerleştirme, insan yüzünü birey ile sistem arasındaki bir sürtüşme noktası olarak görür. Bu yüzler sistemin içinde yer alıyor ama bazıları eksik. Bazıları kaydediliyor, bazıları ise hiç var olmamış gibi siliniyor.

Görünmezlik bazen en baştan başlıyor.

Modüler raf yapısı, arşivleme, denetim ve anonimleştirmeyi çağrıştırırken, yerleştirilen büstler bu sistemlere ya dahil edilmiş ya da dışarıda bırakılmış bedenleri temsil eder. Bilinçli olarak boş bırakılan gözler ise yokluğun, kaybolmuş belleğin ve görünmeyen varlığın işaretlerine dönüşür.

Kolektif bellek her zaman seçer. Açığa Çıkmamış, seçilmeyenlerin izini taşır.

Açığa Çıkmamış, serginin kavramsal merkezinde yer alır. Kolektif iyinin dışında bırakılanlara yer açmaya çalışır.

This installation perceives the human face as a point of friction between the individual and the system. These faces exist within the system, yet some are missing. Some are recorded, while others are erased as though they never existed.

Invisibility sometimes begins at the very start.

While the modular shelf structure evokes archiving, surveillance, and anonymization, the busts placed within it represent bodies either incorporated into or excluded from these systems. The eyes left intentionally blank, in turn, become markers of absence, of lost memory, and of invisible existence.

Collective memory always chooses. Undisclosed carries the trace of those who were not chosen.

Undisclosed sits at the conceptual center of the exhibition. It attempts to make room for those left outside the collective good.